Touareg Trail Oeken

Dag 1 - Vrijdag 27 oktober start Touareg Trail 2006 Na een bak koffie te hebben gedronken in het ooievaarsnest zijn we vertrokken met een stoet van 4 eendjes en de twee rally auto’s uit Oeken. Om 14:30 uur waren we bij het Atomium in Brussel aangekomen waar we de laatste briefing kregen en de laatste spullen zoals satelliet telefoon en de tent. Daar kregen we te horen dat de start van de Touareg Trail niet op de Grote Markt was maar in het Jubelpark. Dit zorgde voor nogal wat verwarring bij familie, vrienden en collega's die allemaal op de Grote markt stonden te wachten. Helaas zijn er mensen hierdoor niet op tijd bij de start aangekomen. Om 15:30 uur zijn we van het Atomium naar het Jubelpark gereden waar de meeste mensen al op ons stonden te wachten.
Na het afscheid van familie, vrienden en collega's zijn we om 17:00 uur vertrokken en begon de start van een groot avontuur.

Dag 2 - Zaterdag 28 oktober De bedoeling was om de hele nacht te rijden om s’ morgens aan te komen in Genua. Na 10 km reden we (Rene en Maarten) al verkeerd omdat Rene aan het genieten was van een door Maarten uitgedeelde traktatie omdat hij op vrijdag 30 geworden was. Onderweg is het regelmatig inhalen van andere deelnemers toch een apart gevoel. Omdat iedereen individueel naar Genua reed en toch eigenlijk samen. Na een lange nacht met gelukkig heel weinig regen maar met dichte mist bij Milaan waren The Ducks of Desert 1 (Rene en Maarten) toch als eerste in Genua nog eerder dan de organisatie zelf. Waar Maarten aangaf achter het stuur meer geslapen te hebben dan ernaast op de bijrijders stoel. Gelukkig gaf Rene aan dat het misschien wel tijd was om te wisselen. The Ducks of Desert 2 kwamen om 9:00 uur aan zonder problemen. Durende de gehele dag druppelde de andere deelnemers binnen waar de eerste verhalen al verteld werden over deelnemers die na 50 km al een kapotte motor hadden en die op een parkeerplaats gewisseld werd door de organisatie. S’middags om 17:00 uur moesten we de papieren invullen voor het vertrek. Om 18:00 uur gingen we als laatste de boot op om als eerste er weer af te kunnen. Na een heerlijk diner en een “paar” drankjes was het tijd voor onze welverdiende nachtrust. Op dit moment is het 11:00 uur en zijn we over de helft van onze boottocht. Om 11:30 hebben we nog een briefing en vanmiddag nog een zeer nuttige GPS cursus. Vanavond om 18:00 uur komen we aan in Tunesië waar we nog 110 km moeten rijden naar het eerste bivak. Wat ons daarna nog te wachten staat is nog onbekend en een grote verassing!

Dag 4 - Maandag 30 oktober Tunesië Na het bivak opgebroken te hebben in Hammamet zijn we vertrokken richting het coloseum in El Jem. Daar hebben we een uurtje rondgekeken in het 1800 jaar oude Romeinse arena. Van daar uit zijn we richting het ondergrondse hotel gereden in Matmata waar ook de film Star Wars is opgenomen. Onderweg hebben we de hele 387 km lange rit alleen maar olijfbomen gezien en diverse ranzige restaurantjes waar de dode schapen heerlijk in de zon hingen om die zelfde avond gegeten te worden. In de dorpjes die we hebben bezocht zijn diverse deelnemers berooft van hun spullen hoofdzakelijk door kinderen die massaal de auto’s bestormen als je ging stilstaan. Wij hebben daar mede dankzij onze snelheid (en misschien door ons uiterlijk) geen last van gehad. Het laatste gedeelte van de rit werd de omgeving al erg mooi de woestijn komt al dichterbij. Na het maken van een paar mooie foto’s ontdekte we lekkage bij de Burton helaas was de kleppendekselpakking er tussenuit. Rustig naar het kamp gereden zijn Maarten en Rene uitgenodigd bij een paar holbewoners en hebben daar een heerlijk kopje thee gedronken. Bij het holtel was de lekkage snel verholpen. Die avond zijn we na een “paar” drankjes naar ons hol gegaan we toch goed hebben geslapen.
Dag 5 - Dinsdag 31 oktober Tunesië Om 5 uur hebben wij de haan gewekt en na een stevig ontbijt ons uit de rotsen gehakt holteletje weer verlaten en 300 km gereden naar de grens met Libië. Het eerste gedeelte van de route was nog heuvelachtig met palmbomen later werd het vlak en erg kaal waar je ongelofelijk ver kon kijken. Na onze laatste Tunesische dinars ingeleverd te hebben voor benzine kwamen we al snel bij de grens met Libië waar we uren hebben gewacht om de nodige papieren gereed te kunnen krijgen wat een erg hectische toestand was met veel schreeuwende mensen. Drank is streng verboden in Libië dus mochten we (eigenlijk) niks meenemen. Ook moesten we Libische kentekenplaten aanschaffen en op de wagens schroeven. Onze reisgenoten uit Benin konden de grens met Libië helaas nog niet over omdat Libië geen afrikanen een toeristen visum verstrekt. Op dit moment 21:00 staan ze daar nog en wordt er door de organisatie alle middelen ingezet om toch nog een visum voor hen te krijgen. Wij moesten de route verder afleggen in colonne door een prachtig landschap van tafelbergen en grote zandvlaktes. Na 33liter getankt te hebben voor 5 dinar (3, -euro)hebben we een oude ruïne bezocht en de laatste 100km afgelegd naar ons bivak. We staan nu midden in de woestijn waar we na een paar in dit land zeer zeldzame rummetjes buiten onder de sterrenhemel gaan slapen.
Foto's van de eerste dagen Libisch kenteken Mooi landschap Lange weg Pech!
Dag 6 - Woensdag 1 november Libië Na een zeer koude en vochtige nacht met een fantastische sterrenhemel zijn we vertrokken richting Ghadamesh een ritje van ongeveer 245 km over het asfalt. René en Maarten hebben één deelnemer 85 km naar het bivak gesleept omdat ze een kapotte aandrijfas hadden. Na de auto te hebben uitgepakt hebben we de eerste stinkende onderbroeken en sokken een frisse wasbeurt gegeven. Nadat we de was op de sleepkabel hebben gehangen zijn we Ghadamesh in geweest om onze eerste verhalen per e-mail te versturen, de computers waren zo traag dat we helaas de meeste foto’s hebben moeten verwijderen. Die middag hebben we met een gids een rondleiding gehad in de 1500 jaar oude verlaten stad. Het was een stad gedeeltelijk onder de grond van 1400 aan elkaar gebouwde huizen. De stad is sinds 1982 verlaten en wordt alleen nog maar door toeristen bezocht. Die avond hebben we heerlijk gegeten in een mooie tuin van een restaurant.
Slepen
Dag 7 - Donderdag 2 november Libië Na een zeer korte nacht zijn we om vier uur opgestaan om vroeg aan onze eerste off-road rit te beginnen. De eerste 130 km was nog asfalt daarna was het 270 km over een uitgestrekte vlakte van steen rots en zand. Er werd gewaarschuwd dat het een zware etappe zou worden dus hadden we het gaspedaal onderin gedrukt. Dit ging helaas ten koste van 5 banden en een lunch omdat we de keuken truck voorbij waren gevlogen.
Rotsen
De snelheid liep soms op tot boven de 90 km per uur wat zeer spectaculair was. Zelfs de grote 4 wiel drive van de organisatie kon de Ducks of Desert niet achter zich houden. Grote stofwolken en opspattende stenen zijn de ingrediënten voor deze rally. Wat eigenlijk ons einddoel moest zijn hadden we die middag om 14:00 uur al bereikt met een voorsprong van 228 km op de rest, iets te fanatiek dus. De organisatie had besloten om ons nog 60 km verder te laten rijden naar een grote vallei, hier hebben we de nacht doorgebracht.
Dag 8 - Vrijdag 3 november Libië Vanmorgen zijn we vertrokken om 7:00 uur om de woeste woestijnrit van gisteren af te maken, met een nog zwaarder gedeelte over grote stenen en rotsen. De te volgen route was enorm zwaar voor mens en machine maar ongelofelijk mooi om te zien, kale zand- en rotsvlaktes en hele mooie beklimmingen van heuvels. Kilometers woestijn waar je uren kunt rijden zonder ook maar iets of iemand te zien. Ook hebben we voor het eerst kennis gemaakt met het mulle zand, als je hier met volle vaart doorheen scheurt is het net of je een anker uit de auto gooit zo hard remt het af. Het probleem is dan ook als je er te hard doorheen rijdt staan alle wielen in spagaat onder de auto. Achter elke berg rotsen schuilt een ander landschap. Het oversteken van opgedroogde rivierbeddingen was een hele mooie ervaring omdat we daar er vol gas doorheen moesten om niet tot de assen in het mulle zand vast te komen zitten. De route was 210 km en enorm zwaar, we hebben er 8 uur over gedaan. Dat was inclusief het laten repareren van onze kapot gereden banden van gisteren door een zeer professionele lokale prutser. We waren als derde en vierde auto op het bivak waarna de rest 5 uur later verscheen.
Prutser
Onze wagens hebben het goed volgehouden en we hebben nog geen gebruik gemaakt van de technische assistentie. Door de hitte van een kleine 40 graden zijn vandaag een 5 tal deelnemers onwel geworden. Ze hadden te weinig gedronken of te veel in de zon gezeten zonder bescherming. Gelukkig kregen we vandaag ook nog goed nieuws. Onze vrienden uit Benin staan ons op te wachten in een stadje waar we morgen doorheen komen. Ze hebben dus 3 dagen aan de grens van Libië doorgebracht. Op het bivak hebben we nog een paar uur doorgebracht bij het kampvuur van palmbladeren en hebben we het laatste restje rum opgedronken. TIP !! Cocktail Libië 1 borrelglas warme limonadesiroop sinaasappel of bosvruchten 1 Borrelglas stro rum en de rest aanmaken met zongerijpt chloorwater.
Dag 9 - Zaterdag 4 november Libië Om 7 uur vertrokken over een zeer slechte asfaltweg met gaten, ook wel putholes genoemd, van soms wel 50 cm diep bij één vierkante meter. Het rijden op asfalt is hier gevaarlijker dan in de woestijn. De mensen in Libië zijn zeer vriendelijk en erg enthousiast, iedereen zwaait en lacht. Na 350 km zijn we aangekomen in Germa een klein plaatsje in het zuiden van Libië. Na een heerlijk biertje te hebben gedronken op de camping (alcoholvrij helaas), zijn we met tien jeeps, die de organisatie gehuurd had, de zand duinen in gegaan.

Het leek ons wel een leuk idee tot onze gids de eerste duin op reed (wou oprijden) we kwamen er al snel achter dat het de eerste keer was dat deze beste man achter het stuur zat. De eerste duin gingen we al bijna met jeep en al op de kant van de duin af. Na een dodemansrit van 1,5 uur en een lekke band was het toch de moeite waard geweest. Aangekomen bij een prachtige oase in het midden van de woestijn hebben we gezwommen in een zeer zoutwatermeertje bij een verlaten dorpje. Het water was zo zout dat de zwarte mensen er wit weer uit kwamen en dat je er op bleef drijven. Na dit zoutbad was iedereen wel weer schoon, het zout beet de wondjes goed uit. De mensen die aan de diaree waren hadden op sommige plaatsen daar erg last van. Na het bezoek aan de oase zijn we een klein stukje terug gereden naar de top van een duin. Hier had de organisatie een plaatselijke kok met twee geroosterde schapen en rijst geregeld. Na een heerlijk maal zagen we weer lichten, op het eerste gezicht was het een erg mooi gezicht totdat wij het niet meer vertouwden. Iedereen zei dat het in de woestijn nooit regent maar het begon zo hard te waaien dat er een zandstorm ontstond. Er waren een paar mensen die probeerden de tent op te zetten maar werden compleet gezandstraald. Maarten en René is het gelukt om in de tent te slapen maar Sander en Martin moesten uit noodzaak de nacht in een jeep doorbrengen.
Dag 10 - Zondag 5 november Libië Na een zeer koude nacht met regen en veel wind zijn we weer terug gereden met onze zeer betrouwbare chauffeur, die heerlijk had geslapen in de slaapzak van Sander (die daardoor niet veel geslapen had omdat zijn slaapzak tijdelijk gejat was). Helaas kon niemand zich lekker warm douchen op de camping omdat daar de stroom was uitgevallen. Dit was eigenlijk onze laatste douche voor de komende 8 dagen. Om 10:00 uur zijn we vertrokken vanuit de camping over redelijk asfalt. Onderweg hebben we nog heerlijke gegrilde kippetjes gegeten in een bijzonder ranzig restaurantje. Na 150 km kwamen we in een zandstorm terecht en was de weg compleet verdwenen. We hebben met 1 bar in de banden de laatste 100 km over het zand gereden.
Zandstorm
Om ongeveer 17:00 uur waren we op het bivak waar het nog erg koud was en erg hard waaide. Gelukkig was er genoeg hout te vinden om een kampvuur te maken wat ons nog een beetje opwarmde. De wagens doen het nog perfect alleen de Burton had een lek stofhoesje door een opspattende steen, dit was gelukkig snel verholpen. Na alweer een perfecte maaltijd hebben we de laatste stukken hout verbrand en zijn we in onze slaapzak gekropen. Onze complimenten voor de kok die met minimale middelen toch elke dag weer een heerlijke maaltijd maakt.
Dag 11 - Maandag 6 november Libië Om 6:00 uur opgestaan om 60 km door het mulle zand naar El Katrun te rijden, een vrij grote stad waar we de grens- en uitrijdvisums moesten regelen. Deze stad is de enige grote stad ongeveer 300 km voor de grens met Niger. Aangekomen in El Katrun hebben we de rest van de dag doorgebracht op een tankstation, waar ze ook een afhaalpunt hadden voor gasflessen. De volle gasflessen werden door vrachtwagens geleverd en door de lokale bevolking letterlijk van de vrachtwagens gegooid!!! Niet echt een veilig idee ook niet omdat de pompbediendes stonden te roken tijdens het tanken. We hadden geluk dat er nog benzine te krijgen was omdat de meeste benzine wordt opgekocht door smokkelaars voor 0,10 euro per liter die de benzine over de grens smokkelen en in Niger weer verkopen voor 1 euro per liter. De organisatie is niet legaal aan diesel kunnen komen voor de jeeps en vrachtwagens en heeft dus de diesel bij de smokkelaars aan moeten schaffen. Na een halve dag gewacht te hebben kregen we het bericht dat het verlaten van Libië moeilijker is dan het erin komen. De grens met Niger was gesloten door een nog onbekend, waarschijnlijk politiek incident. Na onze reisverslagen verstuurd te hebben in een lokaal internet café hebben we ons bivak opgeslagen in de tuin van ongeveer 4 hectare bij de gendarmerie. Het is nog onbekend hoelang het gaat duren voordat we de grens over mogen. Die avond hebben we maar weer een prachtig kampvuur gemaakt, de organisatie doet er alles aan om het toch gezellig te houden met muziek en een groot filmscherm.
Dag 12 - Dinsdag 7 november nog steeds in Libië Vanmorgen voor de eerste keer uitgeslapen, we hadden geen sirene deze morgen, die ons uit onze welverdiende nachtrust toeterde. Een slecht teken dus, de papieren zijn nog niet geregeld. Vele mensen zijn ingeschakeld om toch de nodige papieren in orde te krijgen zoals ambassades en de regering van Libië zelf. We komen er nu achter hoeveel contacten de organisatie heeft op dit gebied. Erg handig aangezien er een groep motorrijders aan de grens met Niger stond en weer zijn terug gestuurd omdat het daar te gevaarlijk was om te blijven staan. Ze hadden wel de nodige papieren maar werden toch niet doorgelaten. Vanmiddag hebben we alle tijd gehad om onze vieze en stinkende kleren te wassen in een teiltje met grondwater. Ook hebben we ons eindelijk weer eens kunnen "douchen" onder de sproeiers van een "weiland”. Op dit moment is het 17:00 uur (16:00 uur in Nederland) en het is vandaag nog niet gelukt om de papieren te regelen, we hopen dat we morgenvroeg onze brute machines weer op mogen starten en naar Niger kunnen rijden om aan de grootste uitdaging te beginnen De Tenere woestijn!!! We hopen spoedig weer wat van ons te kunnen laten horen maar dat is nog onzeker als we in de woestijn zitten.

Dag 13 - Woensdag 8 november Heerlijk uitgeslapen geen goed teken dus. Nog geen nieuws wanneer we de grens over mogen, de groep Belgische motorrijders hebben de moed opgegeven en zijn terug naar Tunesië. Ik hoop dat ons dat lot wordt bespaard. Zo lang de reis voorberijd, en het heeft veel meer geld gekost als we eigenlijk hadden verwacht en dan zouden halverwege de route terug moeten omdat het in Libië niet mogelijk is om het land uit te komen. Ongelofelijk!! We staan op dit moment behoorlijk machteloos zonder paspoorten en er staan de hele dag politie agenten in een jeep voor onze zelf gemaakte camping. Het wordt nu langzaam duidelijk waarom ze zo moeilijk doen, een maand of drie geleden is er een groep Italianen door rebellen uit Tsjaad gegijzeld geweest in het noorden van Niger. Libië heeft toen de onderhandelingen gedaan met de ontvoerders en heeft het losgeld betaald. De Libiërs willen geen enkel risico meer nemen om toeristen daar de grens over te laten. Met de kans dat het nog een keer gebeurt. Al snel blijkt dat er totaal geen risico is, de gijzeling heeft in een totaal ander gebied plaatsgevonden en er staat een politie escorte voor ons klaar aan de grens met Niger om ons door de Tenere woestijn te begeleiden. De geruchten gaan ook dat Libië de toeristische plek wil worden voor de Sahara en zo de andere omringende Sahara landen in een kwaad daglicht probeert te zetten met verhalen dat het daar onveilig is! Wat er overblijft is een politiek spelletje waar wij op dit moment de dupe van zijn. Iedereen begint zich nu langzamerhand te vervelen ondanks dat de organisatie er alles aan doet om ons te vermaken, ze hebben zelfs een zwembad gemaakt van een vrachtwagenzeil en hooibalen. De organisatie houd ons elke keer zo goed mogelijk op de hoogte met tussentijdse briefingen maar elke keer is er geen nieuws, totdat er aan het eind van de middag het bericht komt dat onze paspoorten door onze Libische gidsen zijn ontfutseld bij de lokale politie. Het is ongelofelijk wat die gidsen allemaal voor ons doen, ze rijden al vanaf de grens met Tunesië met ons mee en zorgen dat alles geregeld is. Ons lot ligt dus weer een klein beetje in eigen hand. De organisatie besluit dan ook zonder de benodigde stempels en papieren toch maar richting de grens te rijden ongeveer 300 km van onze camping. Om toch maar te laten zien dat we hoe dan ook de grens over zullen gaan. En dat er met de mannen uit Oeken niet te spotten valt!! In een onbewaakt ogenblik zijn we van onze camping om de stad heengereden richting de grens. Het werd geen gemakkelijke rit, de weg was in eerste instantie zeer slecht het werd al snel donker en er stak een harde en koude wind op, wat een kleine zandstorm veroorzaakte. Onderweg raakte sommige deelnemers vast in het zand en ook waren er wat lekke banden. Na ongeveer 300 km gereden te hebben kwamen we toch dicht bij de grens om een uurtje of 10 die avond. Op de GPS was te zien dat we over de grens waren toen uit het niets uit de woestijn een politie kwam aangescheurd om ons terug te halen uit een stukje niemandsland. We werden naar een stuk zandduinen geëscorteerd dicht bij een klein dorpje waar de chef van de politie zijn onderkomen had. Daar hebben we nog een maaltijd gehad die de kok nog snel voor ons klaargemaakt had. Na de tent opgezet te hebben zijn we om 1:00 uur gaan slapen met de gedachte “wat zal ons morgen te wachten staan”. De grens was nog nooit zo dicht bij geweest!!
Dag 14 - Donderdag 9 november Weer geen sirene om 6:oo uur. Na het ontbijt krijgen we te horen dat alle middelen nu zijn ingezet om de grens over te komen. Belgische buitenlandse zaken, een hoge Belgische politicus die Gadafi persoonlijk kent en een neef van Gadafi die een hoge functie heeft in Libië en de lokale politiechef zijn er allemaal mee bezig maar het lijkt tot nu toe muur vast te zitten. Sommige deelnemers zakt de moed in de schoenen, en er ontstaat een aanvaring met de organisatie die gelukkig snel gesust is. Het is geen pretje om op de zandvlakte te zitten met deze harde wind, alles zit onder het stof en zand. De tent was geheel afgesloten vannacht en toch lagen we onder een dikke deken van stof en fijn zand wat door het tentdoek heen waait. In de ochtend en in de avond is het er erg koud, van af 11:00 uur is de hitte bijna ondragelijk. Gisteren was er een verschil van temperatuur gemeten van 35 graden(47 overdag en 12 graden 's nachts). We vermaken ons met een potje voetbal en slap ouwehoeren met de Belgische deelnemers. We krijgen te horen van de politiechef dat we tot vanavond de tijd hebben om te vertrekken naar El Katrun waar we vandaan kwamen, wat later bijgesteld werd tot morgenmiddag. Een klein lichtpuntje aan de horizon is dat de vader van onze Nigeriaanse deelnemers die ambassadeur is in België er zich nu ook mee gaat bemoeien. Hij heeft toegezegd dat er een zo groot mogelijke leger escorte aan de grens zal komen te staan om ons door Niger te begeleiden. Veel veiliger kun je het volgens mij niet krijgen, daar kunnen de Libiërs niet tegen op met hun anderhalve vastgeroeste kalasjnicov waar ze hier dreigend mee rondlopen. Eindelijk komt dan het bericht dat het zo goed zeker is dat we de grens over mogen, iedereen is in een opgetogen stemming eindelijk is het einde in zicht en kunnen we weer verder waar we voor gekomen zijn, zand, stenen, benzinedampen en vol gas door de woestijn. De politiechef die behoorlijk op zijn teentjes getrapt was omdat de organisatie toch via hogerhand zijn meerdere heeft kunnen overtuigen dat we over de grens moesten kwam diezelfde avond in het kamp de held uit hangen. Alle deelnemers konden hem wel schieten met zijn irritante smoeltje. Alles is nu mondeling toegezegd en wordt zo snel mogelijk op papier gezet en hopelijk zo snel mogelijk afgerond. Na het avondmaal hebben we maar weer de auto uitgepakt en de tent opgezet. We waren iets te positief en hadden alles al ingepakt die ochtend. Laat die avond hebben Landry en Kader de zoons van de ambassadeur hun vader via de satelliettelefoon nog aan de lijn gehad om te vertellen dat alles goed was gegaan, en dat we hopelijk de dag erop konden vertrekken naar Niger. Om 23:00 uur zijn we gaan slapen. De wind is gelukkig iets gaan liggen.
Dag 15 - Vrijdag 10 november Om een uur of 8 uit de tent, uitslapen is er niet bij. Van het niets doen en alleen maar wachten word je niet moe. Hopelijk starten we vandaag onze motoren weer en rijden we richting Niger. Het is vandaag al de vijfde dag dat we op onze stempels zitten te wachten. Na het ontbijt hebben we vanmorgen alles maar snel opgeruimd en de auto's startklaar gemaakt. Met de volgeladen auto’s was het alleen nog maar wachten op een simpel stempeltje in ons paspoort. Uiteindelijk heeft het toch consequenties voor ons programma, vijf dagen stilstaan was niet de bedoeling, gelukkig hadden we een dag voorsprong opgebouwd. Als we de stempels hebben moeten we zo snel mogelijk door het zwaarste gedeelte van onze reis de Tenere woestijn om toch ons programma af te maken en op tijd in Grand Popo op het strand aan te komen. We hebben vandaag de tijd maar weer doorgebracht met het wachten op Gert Duson (de organisator van de Touareg Trail) die de dag bij de politiechef in zijn container, want meer is het niet, de boel probeert te regelen. Het is ongelofelijk wat een doorzettingsvermogen en een geduld die man op kan brengen, de meeste mensen waren allang uit hun vel gesprongen. De dag verstrijkt langzaam maar zeker en we beginnen ons weer ernstig zorgen te maken of we vandaag wel zullen vertrekken.
Aan de grens van Niger
Het is gek om te zien hoe iedereen zich de hele dag vermaakt met niks, er is niks te doen je kunt hier wel een stukje wandelen maar 100 km verderop zie je precies hetzelfde “zand zand en nog eens zand”. Er wordt ondanks alles toch ook veel gelachen de humor van de Belgische en Nederlandse deelnemers passen goed bij elkaar. Aan het eind van de middag als de zon al onder is komt de mededeling dat we vanavond de stempel in ons paspoort krijgen er is iemand onderweg die daar blijkbaar voor bevoegd is. De beste man moest van ver komen dus zal hij hier rond 21:00 zijn, weer een dag vertraging dus. De organisatie besluit om morgenvroeg zo vroeg mogelijk te vertrekken als we tenminste vanavond onze stempel krijgen. Ook de voorraad eten komt in gevaar de eerste beste bakker zit ongeveer 400 km verderop en de kok had geen rekening gehouden met 5 extra dagen, we worden dus op rantsoen gezet, een half broodje en kleinere porties eten. Het wordt nu echt tijd om te vertrekken. Het is nu 19:11 uur en het avondeten is bijna klaar. Er is beloofd dat we de verhalen van de laatste paar dagen vanavond mogen versturen dus als het een beetje meezit kunnen jullie dit zaterdag op onze site lezen. Ik sluit het vandaag af met de oren, ogen en de rest van het lichaam vol zand en de hoop dat we morgenvroeg eindelijk zullen vertrekken.


Dag 16 - Zaterdag 11 november Met de gedachte opgestaan dat we vandaag zouden vertrekken maar helaas komen we er al gauw achter dat dat niet het geval zou zijn. Een hogere officier was aangekomen bij onze lokale politiechef om de boel te regelen, gelukkig had deze man een iets andere instelling dan hier de gewoonte is, iedereen is hier afwachtend tot een ander wat doet en niemand wil ook maar een klein beetje verantwoordelijkheid nemen. Deze officier wil wel de moeite nemen om een ander te bellen hoe ver ze er mee zijn. Helaas heeft dat nog niks opgeleverd het probleem is dat er nog een brief moet komen uit Niger dat zij alle verantwoordelijk nemen voor onze groep. Ze hebben wel toegezegd dat er een complete legermacht op ons staat te wachten maar de Libiërs eisen een brief waarin staat dat Niger dus de verantwoordelijkheid voor deze groep geitenrijders neemt (in België noemen ze een 2cv/eend een geit). Iedereen zal begrijpen dat het niet in vijf minuten op de fax ligt, bel morgen de minister van defensie maar en vraag of hij een brief wil schrijven dat hij alle verantwoording neemt voor een groep onbezonnen eendrijders die op de veluwe rondscheuren!! De brief is er uiteindelijk die avond wel gekomen maar moet nog op de juiste plaats terechtkomen en in een land waar bijna niemand een mobiele telefoon heeft. Als ze hem wel hebben liggen ze waarschijnlijk onder een palmboom met de telefoon uit, stel je voor misschien moeten ze een beslissing nemen. Kort samengevat zijn alle eisen van de Libiërs ingewilligd en is het wachten op die ene persoon die de brief moet lezen en moet voorzien van een handtekening. Dan kan het doorgegeven worden aan onze politiechef ter plaatse en kan hij onze paspoorten voorzien van een stempeltje en kunnen we eindelijk 1 kilometer verderop de grens passeren wat niet meer schijnt te zijn dan een zeecontainer met een paar militairen erin. Die militairen aan de grens kwamen zelfs naar ons toe gereden met de vraag waarom we hier nog staan? Alles was toch geregeld! De dag verstrijkt net zo als de vorige dagen, potje voetbal in het mulle zand, slap ouwehoeren en wachten, wachten en nog eens wachten. De tijd gaat toch snel, bijna te snel, hoe langer het duurt voordat het geregeld is hoe dichterbij komt de beslissing dat we terug moeten rijden naar Tunesië, en daar de boot moeten pakken terug naar huis. Wij hebben meteen al aangeven bij de organisatie dat ze ons dan wel bij de enkels uit deze zandbak moet slepen want voor ons is er maar een richting en dat is richting Niger en Benin, terug rijden is geen optie. Aan het eind van de middag is een deel van de organisatie met twee jeeps weggereden om eten te halen, ongeveer 300 kilometer verderop. Die avond koelde het als gewoonlijk zeer snel af en lagen daardoor snel in onze warme slaapzak.
Dag 17 - Zondag 12 november Geen nieuws, weinig te doen alleen maar wachten!!
Laatste optie naar Niger

Dag 18 - Maandag 13 november Alweer het begin van een mooie dag, harde wind opstuivend zand en nog geen uitzicht op een toestemming. De situatie is ook niet goed voor de sfeer sommige deelnemers kunnen het geduld niet meer opbrengen en willen zo snel mogelijk naar huis. De jeeps zijn ondertussen terug met het eten en we krijgen een heerlijke lunch met verse stokbroodjes, tomaten, kaas en olijven geen reden om terug te gaan. Wie krijgt er in de woestijn nou zo’n fijne maaltijd? Dezelfde middag valt dan de beslissing: de Libiërs blijven erbij dat het te gevaarlijk is om over de grens te rijden, ondanks dat er een kleine legermacht staat van Niger (een jeep met een mitrailleur en dertien man tot op de tanden bewapend). We hebben nu acht dagen gewacht om de grens over te mogen en de beslissing is gevallen dat we niet verder mogen. Iedereen is zwaar teleurgesteld, hier had niemand rekening mee gehouden. We gaan naar huis!!! Om 15:00 uur rijden we het eerste stuk terug, het is ongeveer 300 km naar El Katrun waar we een week geleden zijn begonnen met het wachten op onze stempel om het land uit te komen. Er gaan verschillende verhalen rond wat we verder nog kunnen doen, een rondrit door Libië of met het vliegtuig zonder auto’s naar Benin vliegen. Dit laatste is voor ons geen optie, we zijn gekomen om te rijden niet om te vliegen. Een reisje boeken bij de Neckerman kan iedereen. Om 22:00 uur zijn we in El Katrun na een taai stokbroodje en een uurtje bij het kampvuur zeer teleurgesteld gaan slapen.
Dag 19 - Dinsdag 14 november Een geweldige dag, Huigen is jarig!! s’ Morgens om 7 uur vertrokken om die dag 650 km te rijden richting Tripoli de hoofdstad van Libië. Het is eigenlijk maar een saaie dag de eerste 140 km was nog door de woestijn maar de rest was, voor Libische begrippen een goede asfaltweg richting het noorden.

Maarten en René hebben het team Hebbes in de woestijn dusdanig afgesneden dat ze door de grote stofwolk de grote stenen niet hebben zien liggen. Dat was lekke band nummer negen!!! (Tip voor het team Hebbes; zie je ‘The Ducks Of Desert’ in je spiegel, direct stoppen en dekking zoeken) Op een paar dode kamelen na hebben we die dag niet veel gezien of beleefd. Na een bezoek aan een lokaal restaurantje hebben we voor de laatste keer een bivak in de woestijn gezocht. Nog aangeslagen zijn we gaan slapen.
Dag 20 - Woendsag 15 november Om 8:00 uur weggereden om de laatste 480 km te rijden over een perfecte asfaltweg. Gert Duson is gisteren al doorgereden naar Tripoli om daar te kijken wat de mogelijkheden zijn voor de rest van de reis. Het is al wel duidelijk dat we vanavond in een hotel zitten en ons na 10 dagen weer eens kunnen douchen! De route is mooier dan gisteren met heuvels en diepe rotsvalleien. Het wordt steeds spannender wat er verder gaat gebeuren, blijven we in Libië, gaan we naar huis of kunnen we nog door naar Niger. Er is nog een hele kleine kans dat we met auto in Niger kunnen komen, een aantal jaren geleden konden de deelnemers van Parijs-Dakar ook niet door een gevarenzone rijden en zijn door het Libische leger met het vliegtuig overgevlogen naar een veiligere zone. Met die gedachte is Gert Duson naar de Libische defensie gestapt of ze voor de Touareg Trial (de echte mannen rally) dezelfde regeling kunnen treffen. Om 16:15 uur zijn we aangekomen in ons hotel en hebben ons daar heerlijk gedoucht. Om 19:00 uur hadden we een briefing en kregen we te horen dat de organisatie erin is geslaagd om twee vliegtuigen te regelen om ons naar Niamey de hoofdstad van Niger te vliegen. Er is een Antonov (een van de grootste vrachtvliegtuigen ter wereld) geregeld om onze auto’s naar Niger te vliegen en een personenvliegtuig waar wij als deelnemers mee vliegen.
Antonov
Het is ongelofelijk dat het de organisatie is gelukt dat we weer verder kunnen, onze droom wordt toch nog werkelijkheid, met de auto’s aankomen in Benin. Dit geweldige nieuws hebben we gevierd met een feestje en dronken van geluk zijn we naar bed gegaan. Dit was anders ons laatste reisverslag geweest en was het een enorme teleurstelling geweest dat we het niet gehaald hadden.
Bedankt voor het Vliegtuig
Dag 21 - Donderdag 16 november Na een heerlijke nacht in een doorgezakt bed hebben we na het ontbijt ons reisverslag bijgewerkt. Ondertussen hebben Sander en Rene de vuile was naar een wasserette gebracht waar we het diezelfde middag weer op konden halen. Nadat we alles hadden uitgetypt zijn we met een taxi door de chaos van Tripoli naar het centrum gereden waar we het in een zeer modern internetcafé hebben doorgemaild. In het luxe centrum van Tripoli hebben we op een oude binnenplaats wat gegeten. Om 17:30 moesten we terug zijn in het hotel om daar laatste details van de vlucht door te spreken met de organisatie. Om 20:00 kwam Gert Duson met de mededeling dat de Antonov een technisch probleem had en dat daar dus niet mee gevlogen kon worden, weer een probleem dus. Er is wel een alternatief, Gert heeft wel kunnen regelen dat er een kleiner vrachtvliegtuig ons naar Niger kan vliegen maar of dan iedereen even 500,- euro per persoon bij wilde betalen. Hierbij een oproep aan onze sponsors of nieuwe sponsors die geïnteresseerd zijn). Hierdoor ontstonden heftige discussies, maar weinig keus hadden we niet omdat we anders naar huis zouden moeten en de terugreis inclusief bootreis zelf moesten betalen wat overeen kwam met de kosten van de vliegreis. In goed overleg hebben wij besloten om mee te gaan om toch een klein deel van ons doel te bereiken en dat is met de auto’s in Grand Popo over de finish te rijden. Helaas worden we naar Niamey gevlogen wat de Hoofdstad van Niger is. Hierdoor missen we het grootste gedeelte van Niger en dus ook de Tenere woestijn. Om 23:00 uur zijn we begonnen met het inpakken van de auto’s omdat we de volgende ochtend om 6:00 uur zouden gaan vliegen. Doordat er een kleiner vliegtuig is geregeld konden de vrachtwagens van de organisatie niet mee naar Niger.
Dag 22 - Vrijdag 17 november Om 2:00 uur ‘s ochtends zijn we bij het hotel weggereden om naar het militair vliegveld te gaan en daar hebben we gewacht tot 3:00 uur voordat we de auto’s in het vliegtuig konden laden. Er gingen 11 eendjes in en “net” een jeep van de technische assistentie, waardoor met het sluiten van de laadklep een auto ongeveer 10 cm werd ingekort. Na alles eindelijk ingeladen te hebben kregen we te horen dat er een probleem was met de vluchtroute, oorspronkelijk zou er naar Niamey gevlogen worden maar dat werd veranderd naar Agadez, we zouden dan nog 1000 km moeten rijden naar Niamey. “The ducks of desert” vonden dit een zeer goed idee om toch maar aan de gewenste kilometers te komen. Het vliegtuig zou dan terug vliegen om de tweede groep deelnemers naar Niamey te vliegen.

Om 8:15 uur zijn we eindelijk opgestegen. Met de gedachte dat we richting Agadaz zouden vliegen hebben we geprobeerd wat te slapen in de laadruimte van het oude Russische vliegtuig. Na 3,5 uur vliegen waren we toch geland in Niamey wat voor de meeste deelnemers een grote verassing was. De gepensioneerde piloten hadden op eigen houtje besloten om het gammele toestel toch maar naar Niamey te sturen. Om 13:00 hadden we alle lichtbeschadigde auto’s uitgeladen en kregen we wat broodjes op het vliegveld. Het verschil van temperatuur met Libië is duidelijk te merken en daar moesten we erg aan wennen. Na alles geregeld te hebben bij de Douane zijn we naar een camping gereden waar we op de tweede groep deelnemers wachten die we pas de volgende ochtend hier verwachten.

Eindelijk zijn er koude biertjes en een flesje wijn te krijgen waar we twee weken op hebben gewacht. De camping is een stuk schoner als ons beloofde 5 sterren hotel in Tripoli. Na een gezellige avond onder een rieten afdak met wat drankjes zijn we gaan slapen zonder dat we extra kleren aan moesten doen tegen de kou!! Na een week rijden en de rest van de tijd doelloos te hebben gewacht zijn we eindelijk in Niger……(@#^%&.*$#@ …Libië.
Dag 23 - Zaterdag 18 november Na een heerlijke warme nacht en een goed ontbijt kregen we te horen dat de andere deelnemers geland waren. Net voor het opstijgen van de tweede vlucht zeiden de piloten tegen Gert Duson dat hij nog 6000 dollar bij moest betalen anders zouden ze niet opstijgen. Gert was dit in eerste instantie niet van plan tot dat de piloten het vliegtuig helemaal uitzetten, en niet van plan waren het weer te starten zonder betaling. Pure afzetterij van de Libiërs dus. Nadat de andere deelnemers op de camping waren aangekomen zijn we die middag na een heerlijke lunch weggereden richting Burkina Faso. De weg door Niger was goed en de mensen waren zeer enthousiast iedereen zwaaide en schreeuwde ons toe. Om 22:00 uur kwamen we aan op de camping in Burkina Faso, waar we de nacht hebben doorgebracht.
Dag 24 - Zondag 19 november Om 7:00 uur zijn we weggereden. We kwamen door kleine dorpjes met rieten hutjes en voor het eerst zagen we ook varkens bij mensen lopen, in plaats van alleen schapen en geiten. De lokale mensen vervoeren zich hoofdzakelijk met fietsen en brommers, het is ongelofelijk wat ze daar allemaal mee kunnen vervoeren. We zagen een brommer met twee personen en twee schapen met volle vaart langs komen. We komen duidelijk dichter bij het tropische gebied de planten en bomen worden steeds groter en dichter begroeid. De zandweg was slecht en met diepe kuilen. Door onvoorzichtigheid en misschien een klein beetje te hoge snelheid, zag ik (Martin) met de Burton een paar kuiltjes over het hoofd en daardoor viel mijn aandrijfas in tweeën. Daardoor hebben we een vertraging opgelopen van een uurtje of 3. Het was niet veel werk maar we hebben lang moeten wachten op de servicewagen. De weg werd steeds slechter totdat we bij het begin van het Pendjari natuurpark kwamen. Hierna werd het pad bijna onbegaanbaar doordat het zeer dichtbegroeid was met riet en hoge struiken. Het park was 5 maanden niet bezocht en wij waren de eerste die er door reden na de regentijd. Toen we net in het park reden zagen we al een aantal bavianen en een grote baal olifantenstront. Wij hebben de olifant helaas zelf niet gezien maar een paar deelnemers voor ons hebben hem zien lopen. Terwijl we ons pad vervolgden stuiten we op een bosbrand die langs en over het pad woekerde, er was geen weg terug dus hebben we te voet eerst polshoogte genomen en besloten er vol gas door heen te blazen. Doordat Rene tijdens het rijden boven uit het dak de brand in de peiling hield, zag hij de laaghangende tak te laat en moest de dokter er weer aan te pas komen. Een aantal kilometers verder zaten alle deelnemers en de organisatie muurvast in de modder. De zwarte eend heeft de jeep van de organisatie er uit weten te trekken. Na veel inspanning en brullende pk’s zijn we er toch doorheen gekomen, op weg naar het volgende opstakel……. twee rivieren. De eerste rivier was nog redelijk goed te doen, maar de tweede was een stuk lastiger. Het was inmiddels al donker geworden en er was maar een kleine doorgang in de rivier die het minst diep was. Doordat bijna iedereen meehielp zijn we toch met alle wagens aan de overkant gekomen. Deze rivier is ook de grens met Benin. Na een half uurtje te hebben gereden met een nat pak waren we aangekomen bij een hotel midden in het natuurpark. Waar we om een uur of 20:00 heerlijke poelepetaat (parelhoen) met 2000 vlieguren hebben gegeten. Na vele drankjes zijn we die nacht laat in ons bed gekropen.
Dag 25 - Maandag 20 november Om Half 7 ontbijten om zo vroeg mogelijk door het park te rijden om wilde dieren te bekijken. In het park leven de grootste concentratie wilde dieren van heel Afrika. Wij hebben onder andere bavianen, nijlpaarden, wrattenzwijnen, diverse verschillende soorten antilope en een heleboel verschillende vogels gezien. Andere deelnemers hebben ook slangen en een leeuw gezien waar er ongeveer 650 stuks van rond lopen. Na ongeveer 150 km in het park gereden te hebben kwamen we bij een schitterende waterval waar we ons heerlijk konden opfrissen. Na een middagmaal van spaghetti zijn we verder gereden over de weg richting het hotel dat later dubbel geboekt bleek te zijn. Uit protest werd er een tent, midden voor de balie van de receptie neergezet wat niet gewaardeerd werd door de hoteleigenaar. De organisatie heeft later een ander hotel geregeld voor de rest van de deelnemers.
Dag 26 - Dinsdag 21 november Vandaag een makkelijke dag en we zijn pas om 10:00 uur vertrokken. De route was alleen over het asfalt. Dit zijn alweer de laatste dagen, we moeten alleen nog in Grand Popo zien te komen. We zijn door verschillende dorpjes gekomen waar diverse mensen spulletjes en fruit verkochten onder een rieten dakje op vier palen. Zelfs op het asfalt reed Maarten een lekke band waardoor hij gelijk staat met Tim van het team Hebbes, ze staan nu samen op nummer 1 met zeven lekke banden. De rit was 250 km lang en eindigde in een zandpad waar de lokale bevolking een open plek in het bos gehakt had met grote kapmessen. Daar hebben we onze laatste keer geslapen in de buitenlucht. Nog twee dagen en we zijn in Grand Popo aan de finish.
Dag 27 - Woensdag 22 november Vandaag had iedereen de keuze om over het asfalt te rijden of over een zandweg te crossen, de meeste deelnemers reden over het asfalt om hun auto’s te sparen, daar hadden wij natuurlijk weinig zin in. Dit was de laatste kans om piste te rijden. De route ging door bossen en vele kleine dorpjes waar honderden kinderen ons enthousiast toejuichten. Het was maar 169 km dus waren we al om 13:00 uur bij het hotel waar twee mannen ruzie begonnen te maken wie onze kleren mocht wassen (dat overkomt ons thuis nooit!!). Omdat we erg vroeg waren hadden we tijd genoeg om s’middags naar een museum te gaan. Daar hebben we oude paleizen van diverse generaties koningen bekeken. Het vervoer naar het museum was op zijn Afrikaans, het waren brommertjes waar we met drie man opzaten. Op de weg terug werd Tim gevraagd om heel even van de brommert af te stappen waarna de man snel wegreed en Tim achterliet in het donker een paar km van het hotel. Tim had al snel een andere brommer gevonden die hem naar het hotel wou brengen waar de man al stond te wachten die hem achtergelaten had, hij was vergeten dat hij nog geen geld gekregen had en vroeg Tim om alsnog te betalen wat hij uiteraard niet deed. Redelijk op tijd zijn we gaan slapen in onze te warme kamer. Het is erg benauwd omdat de luchtvochtigheid hier erg hoog is.
Dag 28 - Donderdag 23 november De laatste dag rijden: het einde is in zicht. We hebben vandaag maar 125 km gereden naar het strand van Grand Popo. We zijn eigenlijk iets te laat weggereden omdat we dachten dat 125 km wel snel te rijden zou zijn maar we moesten het laatste stuk flink gas geven om nog op tijd op de afgesproken plaats te komen, 5 km voor de finish. Wij waren uiteraard weer de eerste nog voor de organisatie In colonne zijn we naar Grand Popo gereden waar we hartelijk werden ontvangen door de lokale bevolking en diverse belangrijke mensen van Benin. Na een toespraken van diverse Frans sprekende personen was er een soort receptie met diverse hapjes en drankjes. Iedereen is erg blij dat we het gehaald hebben. Na deze formaliteiten zijn we naar de finish gereden op het strand van Grand Popo, dit was het laatste stukje rijden van de Touareg Trail 2006!!! Op het strand zijn we met alle deelnemers met een sprint de zee in gedoken.
Dag 29 - Vrijdag 24 november Na een lange zwoele nacht en een goed ontbijt, hadden we om 11:00 de prijs uitreiking. Er waren diverse belangrijke mensen te bewonderen zoals de minister van toerisme. Na vele toespraken en dankwoorden werden de prijzen uitgereikt. De Burton heeft twee van de vijf prijzen in de wacht gesleept. Een voor beste chauffeurs en een voor het zelfstandigste team.

De andere prijzen, van het moedigste team en meeste teamspirit ging geheel terecht naar het team Joris en Mark van Anssman. De prijs van het wrak van de Touareg Trail ging naar de homo’s van Jim TV. Na de prijsuitreiking zijn we met een boottochtje over een rivier gevaren naar de zee. We zijn naar de plek gevaren waar de zoetwater rivier uitmond in de zee. We kwamen langs diverse dorpjes die op kleine eilandjes gevestigd waren. In de rivier leven diverse dieren, maar het enigste wat wij hebben gezien is een walrus die zich aan het wassen was. Na een half uurtje varen moesten we snel naar de waterkant omdat een van de drie gammele bootjes zo lek was dat ze het met hozen niet meer bij konden houden. Op een klein eilandje hebben we het bootje omgeruild voor een iets beter exemplaar. Na een uurtje varen waren we bij de monding van de rivier waar een paar visser probeerden een paar visjes te vangen voor het avondmaal. Nadat we terug waren gevaren zijn we in een klein busje gestapt die ons terug heeft gereden naar het hotel. Bij het hotel hebben we een heerlijke frisse duik genomen in het zwembad. Die avond was er en groot feest op het strand met diverse wereldberoemde lokale artiesten, wat nog tot in de kleine uurtjes doorging.
Dag 30 - Zaterdag 25 november

Die morgen zijn we om 7:30 uur na een heerlijke verfrissende duik in het zwembad naar onze hotelkamer gegaan om daar onze laatste uurtjes in Benin toch nog wat te slapen. Het was een goed feestje helaas kon de Belgische DJ het niet meer volhouden en stopte er om 6:00 uur al mee, waarschijnlijk nog nagenietend van de Nederlandse danskunsten van “The Ducks of Desert” die daar nog als laatste stonden.
Dag 31 - Zondag 26 november Om 13:00 werden we wakker na een paar welverdiende uurtjes rust. Die middag hebben we de auto’s klaargemaakt voor de bootreis en de bagage eruit gehaald wat we mee wilden nemen het vliegtuig in. Daarna zijn we naar de stad Cotonou gegaan en hebben we nog rondgelopen op een klein marktje met alleen maar souvenirs en verkopers die je aan de arm naar binnentrokken in hun te muffe stinkende winkeltje om toch maar hun zelfgemaakte spulletjes te laten zien. Gemiddeld hebben we van de gekochte cadeautjes voor thuis 10% van de vraagprijs betaald (we blijven Nederlanders) tot ergernis van sommige verkopers. Om 17:00 waren we weer bij het hotel en konden we voor de laatste keer nog genieten van het zwembad en de bediening die er rondliep. De bediening in Afrika en zelfs in dit veel te luxe hotel zo langzaam dat als je een kopje thee besteld het automatisch ijsthee wordt en van de vijf bestelde drankjes er standaard twee uitverkocht zijn. Zelfs gisteravond op de beach party was het ene na het andere drankje op en was er maar 1 biertap voor ongeveer 450 bezoekers die gekoeld werd door het vat in een ton met ijs te zetten!? Heerlijk nagenietend onder de palmbomen in het zwembad van deze fantastische reis die eigenlijk veel te snel voorbij is gevlogen en met de gedachte dat we over 24 uur gewoon weer bij moeders aan de kuikentafel zitten te mokken over wie er vandaag de afwas weer gaat doen, borrelen er al weer nieuwe ideeën voor een volgende reis naar boven maar dan moet het eigenlijk nog gekker, harder en avontuurlijker, geen makkelijke opgave dus. Om 19:00 uur toch maar afscheid genomen van het zwembad en het hotel om in de stad het laatste avondmaal te nuttigen. Na het heerlijke eten wat we gedeeltelijk aan de zwerfkatten gevoerd hebben zijn we met een aantal taxibusjes naar het hotel gereden om onze tassen te pakken, waarna we meteen na het vliegveld werden gereden.
Dag 32 - Maandag 27 november Om 00:06 zijn we opgestegen om Afrika voorgoed of voorlopig te verlaten. Na een rustige vlucht van ongeveer 6 uurtjes zijn we maandagmorgen om 06:06 geland in Parijs waar er een dubbeldekkerbus ons verder vervoert heeft naar Brussel. Om ongeveer 11:30 waren we in Brussel, waar veel familie en vrienden ons al op stonden te wachten. Na afscheid te hebben genomen van de andere deelnemers en een deel van de organisatie (het andere deel van de organisatie is naar het fantastische Libië om daar de vrachtwagens weer op te halen), zijn we eindelijk weer eens in een eend (geit voor de Belgische lezers) gesprongen om naar Nederland te rijden. Het landschap is weer heerlijk Hollands de temperatuur is maar 25 graden lager en het regent gelukkig weer eens……zucht !! Om 18:00 waren we weer in het mooiste dorpje van de aardbol …Oeken en zoals verwacht alleen dan bij mijn ouders stond de boerenkool met worst heerlijk dampend op tafel. Na een maand hoofdzakelijk rijst met kip gegeten te hebben en broodjes tonijn was dit het beste welkom wat ik me maar kon voorstellen, tot ik op de weg naar huis langs het Ooievaarsnest (het plaatselijke café) werd gereden, wat op zich al gek was want dat ligt niet op de route wat ik waarschijnlijk door het slaapgebrek niet echt doorhad, en we daar stopten. (Het Ooievaarsnest zit altijd dicht op maandag, ik baalde er al van dat ik niet meteen bij aankomst in Nederland zo’n heerlijke frikandel speciaal van Appie kon aanschaffen) Toen ik uit de auto stapte om naar binnen te lopen werd het me ineens helemaal duidelijk mijn eigen bedje werd me nog niet gegund want het eerste wat ik zag was een groot spandoek aan de gevel met de tekst: “Onze jongens waren een maand lang heel stoer maar in Oeken zijn ze gewoon weer een boer”. Duidelijker kon het niet, we werden weer op de plek gezet waar we horen. Eenmaal binnen stonden alle familie en vrienden ons al op te wachten. De 30 uur zonder maar één uurtje slaap was ik ineens vergeten, heel even dacht ik nog terug waar ik 24 uur geleden nog in een zwembad onder de palmbomen rond dobberde, maar dat was ik al gauw vergeten toen ik een glas apfelkorn en een frikandel in mijn handen geduwd kreeg. Het werd al heel vroeg laat en na een fantastisch welkomstfeest waar ik iedereen hartelijk voor wil bedanken vooral Appie en Bianca die op hun vrije dag dit mede wilden organiseren en uit eigen beweging nog een uurtje langer zijn doorgegaan!! Na ongeveer 36 uur geen bed gezien te hebben zijn we om 2:00 eindelijk gaan slapen in ons eigen bed. Het zal de komende tijd nog wel wennen zijn, de drang zal groot zijn om uit je auto te springen en langs de kant van de weg te gaan zitten schijten (bushkakske) en meteen je voerbak (gammelleke) te pakken als het eten klaar is. Wie weet worden we in de toekomst nog een keer wakker gemaakt door de altijd vrolijke noot van Gert die met zijn megafoon over het kamp schreeuwt “allee mannekens goedemorgen iedereen het zonnetje schijnt het is 5 uur en het begin van een fantastische dag, over 10 minuten moeten jullie gaan rijden en over 5 minuten wordt het ontbijt opgeruimd!!” Hierbij willen wij “The Ducks of Desert” iedereen die ook maar iets met deze reis te maken heeft gehad: de organisatie van de Touareg Trail, de andere deelnemers en natuurlijk alle sponsors die ons hierbij financieel gesteund hebben hartelijk bedanken voor de bijdrage en het mogelijk maken van deze reis. De meeste complimenten gaan naar Jantine Boone die voor ons deze fantastische website gemaakt, ontworpen en bijgehouden heeft. Wij waren “The Ducks of Desert”, Bedankt!!